Armoede is geen eigen keuze

Mooi reportage in Gent in het kader van het nationaal campagne “Verzet tegen armoede”. In deze reportage wordt de mening gevraagd van de meninglozen (the voice of the voiceless). In hun ervaring van de armoede verwittigen ze ons (de minder armen) dat dit een pijnlijke ervaring is, een destructieve van het eigen leven, een vicieus cirkel die je beet kan hebben ook al lijd je momenteel nog een degelijk leven. We moeten maar eens nadenken, we staan zo fragiel voor wat de consecutieve regeringen ons op voorbereiden. Het lager middenklasse zal volledig uitgeroeid worden om meer armen te produceren.

Wat kan een positieve regering doen, die echt zijn taak uitvoert – namelijk politiek voeren voor het belang van de meerderheid van de bevolking? Eerst moet we naar onze nationale schuld herbekijken. We betalen gigantische bedragen aan grotendeels privé, buitenlandse banken en hedge funds. Waarom schaadt de regering een groot deel van de bevolking voor de belangen van een klein elite die niet alleen buitenlanders zijn (helemaal anti-soeverein en anti-patriottistisch) maar ook stinkend rijk? Laten we weigeren de intresten te betalen, en enkel het kapitaal. Die banken hebben genoeg geprofiteerd van ons. We betalen het kapitaal terug en basta!

Maar om dit te kunnen verwezenlijken moeten we absoluut de Europese Unie verlaten. Dit neoliberaal entiteit kunnen en zullen we nooit in de positief  beinvloeden voor redenen die ik elders al opsomde (https://reinfobel.wordpress.com/2014/10/18/de-eu-behouden-en-veranderen-of-afbreken-en-slopen-opinie/).

We moeten ook werk geven aan de mensen. Gewoon een inkomen/aalmoes van de overheid is geen te streven doel in een gezonde maatschappij. Mensen ervaren plezier en geluk in de inspanning die ze leveren om een degelijk loon of winst te verdienen. Een mens heeft zich in het verleden altijd al ingesponnen om iets te verwezenlijken: als jager, als boer, als ambachtsman, als soldaat, als arbeider, als commerçant. De mens vraagt maar voor een degelijk verloning voor de moeite die hij doet. Niet te veel, maar ook niet te weinig. Dat de bevolking de middenklasse wordt, zonder andere klassen. Er kunnen verschillen zijn, sommige hebben meer, sommige minder maar geen grote verschillen. Laten we de minimum uitkering of loon bijvoorbeeld niet minder zijn dan 1/10 van het hoogste loon in dit land .

Laten we weer een protectionistische economisch politiek voeren. Om iedereen van werk te voorzien moeten we weer importtaksen oprijzen in sommige sectoren (staal, glas, auto, energie, water, voedsel). Dit zal onze industriëlen een ferme steun geven om terug te keren naar België, om lokaal te produceren, want het wordt niet langer meer competitief om te delokaliseren (zie hiervoor het boek van Ha-Joon Chang: Bad Samaritans).

Laten we extragrote landeigendomshouders (meestal bedrijven) een deel van hun grond tegen een laag prijs onteigenen en aan nieuwe boeren geven. Geef en promoot opleidingen van biologische landbouw en permacultura om de mensen die niet aan de bak geraken (door het trage proces van re-industrialisering) een degelijk werk te geven. Boeren waarderen en weer respecteren als zijnde degenen die ons voedsel oogsten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s